við erum lifandiVera Rut Ragnarsdóttir

sæl öll sömul
í dag er það Vera Rut sem er að skrifa til ykkar en ég hef verið að fá nokkur kvöturnar bréf yfir áhugaleysi á blogg síðuni okkar og ákvað að drífa mig í því að skell einu stuttu hérna inn...
það er búið að vera rosalega mikið að gera hjá okkur núna, mamma á fullu fyrir ABC, ég í fjarnáminu, söng og leiklist og Jakob í skólanum..
en núna er jakob í mánaðarfríi og gekk allveg ótrúlega vel í lokaprófunum og meira að segja búið að segja við okkur að hann sé besti nemandinn í skólanum og svo er hann komin með kærustu sem heitir Valerie og þau voða sæt saman...
en ætlaði bara að láta að vita að við værum lifandi ennþá og ég blogg aftur vonandi í vikunni, en við mæðgurnar erum einmitt á hlaupum útur dyrunum...

-Vera Rut

Að vera eða ekki veraVera Rut Ragnarsdóttir

það er spurningin þessa dagana. Ástandið hér hefur ekki verið upp á marga fiska og af fréttum að dæma virðist ástandið á landsbyggðinni fara versnandi en er að lagast hér í höfuðborginni.

Í miðvikudaginn í síðustu viku fór ég með Paul að kaupa flugfarseðla fyrir fósturfjölskylduna okkar til Kisumu. ODM hafði boðað til fjöldmótmæla í Uhuru park miðvikudag, fimmtudag og föstudag en fréttir morgunsins sögðu að mótmælunum hefði verið aflýst.

Flugvöllurinn er hinum megin í borginni og við keyrðum í gegnum miðbæinn á leiðinni heim. Allt var mjög rólegt og reyndar afskaplega fáir á ferð. Við ákváðum því að skella okkur í fatakaup á blessuð börnin, Melody og Kery.  Í miðborginni er fjöldi verslana sem selja fatnað við lágu verði en viðskiptavinirnir eru flestir hverjir heimamenn. Uppsetningin er nánast eins og bílskúrar með rennihurð og inni fyrir er fjöldi lítilla verslana. Þegar við höfum verið þarna nokkra stund er hurðinni rennt aftur fyrst með skýringu sem var full boðleg síðan aftur þar eð farið væri að rigna. Þetta fanst mér nú heldur einkennilegt en lét gott heita. Þegar hurðinni var svo lokað í þriðja sinn bárust okkur upplýsingar um að nú væri þeir farnir að kasta steinum en við værum alveg örugg þarna inni. Eftir að hafa beðið í drjúga stund ákváðum við að fara út um bakdyrnar sem liggja að stóru porti. Undirgöng eru inn í portið og er þeim lokað með járnhliði. Bíllinn okkar var rétt fyrir utan hliðið og ætluðum við að skjótast inn í hann en bílstjórinn sat undir stýri tilbúinn til að aka á brott.

Þar sem við erum komin út á gangstéttina og stefndum að bílnum kemur fjöldi fólks hlaupandi og var ekki annað að gera en að taka til fótanna líka ellegar vera hlaupinn niður. Fólk ruddist ínn í verslanir til að leita skjóls og reyndum við að komast inn í eina búðina en það var skellt á nefið á okkur.  Þegar við komum aftur að hliðinu að undirgöngunum var verið að loka en við náðum að troða okkur inn. Skothvellir heyrðust utan af götunni og svo gaus upp lyktin af táragasinu.

Það var ýmislegt sem fór í gegnum huga mér en Paul hafði séð það svartara og hló að því hvað mér var brugðið.

Allt fór þetta þó vel og við náðum að komast í bílinn skömmu seina og tókum þátt í að mynda þétta keðju bifreiða sem snigluðust út úr miðborginni meðan fótgangendur fóru mun hraðar yfir. Hermenn voru á hverju götuhorni og flestir í fulllum óeirða herklæðum sem minna einna helst á Turtles búninga.

Mikið var gott að koma heim og það er hægt að hlægja að þessu núna.

Daginn sem við fórum með þau út á völl áttum við svo leið út í Huruma að sækja fjölskyldu sem ætlaði að leita skjóls hjá okkur í höllinni, tímabundið. Þar sem við keyrum Juja road sem liggur fyrir ofan Mathare dalinn, þar sem annað stærsta slummið er, sjáum við hóp fólks standa í hring umhverfis mann sem virtist hafa verið drepinn. Þarna lá hann á götunni og blóðpollur rann frá höfði mannsins en þetta var engu að síður einkennilega friðsælt eins og hann hefði lagst til svefns með aðra höndina á maganum. Þegar við komum svo til baka ca hálftíma seinna lá hann þarna enn en áhorfendurnir farnir rétt eins og þetta væru gamlar fréttir.

Gullar - verandi í Afríku - bloggar

Fósturfjölskyldan okkarVera Rut Ragnarsdóttir

Í fyrra sumar þegar það lá ljóst fyrir að við værum á leið til Kenya hafði Raggi samband við skrifstofu ABC með það í huga að við tækjum að okkur styrktarbarn í Nairobi. Honum var úthlutuð 11 ára gömul stúlka, Beline Melody sem stundaði nám í dagskóla Bishop Kitonga.

Þegar við komum loks til Nairobi hafði Þórunnar Helgadóttir ABC forstöðumaður milligöngu um að við hittum stúlkuna svo og fjölskyldu hennar. Við byrjuðum heimsóknina á því að koma inn í bekkjardeildina hennar í Bishop Kitonga. Þetta er myndarskóli sem var að miklu leiti byggður fyrir Hollenskt söfnunarfé. Fjöldi barna í hverjum bekk er ekki umfram 40 en það vakti óneitanlega athygli okkar á hversu breiðu aldursbili nemarnir voru. Helgaðist það af því að það var ekki fyrr en í valdatíð Kibaki sem menntun í primary school var gefin gjaldfrjáls og fóru þá mörg börn í skóla sem ekki höfðu átt þess kost áður.

Eftir að hafa ávarpað bekkjardeildina fórum við heim til hennar þar sem hún býr með föður sínum, Paul f. 19.01.1973 og litla bróður sínum Kery f. 24.01.2001 en sjálf er hún fædd 25.02.1996 eða 7 dögum á undan Jakobi okkar. Fjölskyldan var búsett í Huruma sem er þéttbýlt blokkahverfi þar sem alþýðan býr gjarnan í einu herbergi með aðgang að baði og wc. Þau voru hins vegar í 1 herbergis íbúð með baðherbergi og eldhúsi.

Herberginu var skipt upp með tjaldi þannig að öll fjölskyldan svaf saman í rúmi fyrir innan tjaldið en fyrir framan var„sófasett“, skápur og hillur auk ísskáps sem var löngu hættur að virka. Pabbinn var áberandi horaður og reyndist hafa verið veikur um lengri tíma og ekki getað stundað neina vinnu. Melody annaðist því þvotta og eldamennsku á heimilinu með aðstoð frænku sinnar. Mamma barnanna hafði verið hjúkrunarkona en hún varð fyrir slysi 2002 og dó skömmu seinna. Hér er ekki óalgengt að karlar varpi frá sér ábyrgð á börnunum en Paul var mikið í mun að sýna hið gagnstæða og var auðséð að þarna var kærleiksrík og samheldin fjölskylda.

Paul er menntaður bókari en hafði misst vinnuna 2001, skömmu eftir að Kery fæddist og tekið þá til við að selja grænmeti og ávexti úti á götu eins og svo margir aðrir. Honum höfðu hlotnast bókaraverkefni stöku sinnum og hafði þá nýtt launin til að borga húsaleiga fram í tímann og tryggja fjölskyldunni þannig samastað. Þegar við komum til þeirra var hann kominn í skuld með leiguna fyrir júlímánuð en mánuðurinn var ekki liðinn. Við lögðum honum til 3ja mánaða leigu og gáfum honum svo 4000 kall aukalega fyrir mat. Aðspurður sagðist hann eiga mat en þegar betur var að gáð reyndist það vera grautarklessa neðan í fötu og einn Mango ávöxtur. Raggi fór við mann og annan og keypti inn til heimilisins mat og annað smálegt fyrir 3000 kall en þetta átti að duga þeim á 4ðu viku. Það var því nokkuð sæl fjölskylda sem við kvöddum.

Þegar við komum hingað aftur í haust fórum við fljótlega að heimsækja þau. Paul hafði bætt á sig 20 kílóum og kom á daginn að hann hefði greinst með AIDS en var nú kominn á lyf. Það er hreint ótrúlegt hvað þessi lyf gera fyrir fólk. Börnin litu líka vel út og okkur var mjög vel tekið.

Þegar eftirmálar forsetakosninganna bærðu á sér var þessi litla fjölskylda skyndilega í lífshættu þar eð þau eru af sama ættbálki og Raila aðalmótframbjóðandinn. Þau urðu því húsflótta og settust upp hjá vinafólki sem bjuggu í öðrum borgarhluta. Þetta var 7 manna fjölskylda sem bjó í einu herbergi og þegar Paul var kominn með börnin voru þau orðin 10 í einu herbergi. Til að gæta öryggis voru börnin látin hafast við innanhúss liðlangan daginn en á nóttunni stóð fullorðna fólkið vakt ef til árásar kæmi.

Svona var staðan hjá þeim þegar við komum heim frá Tanzaníu.

Við brugðum á það ráð að bjóða þeim hingað til okkar sem var þegið með miklum þökkum. Meðan á dvöl þeirra hjá okkur stóð kynntumst við þeim og það verður að segjast að þau eru okkur afskaplega kær. Börnin eru kurteis og vel upp alin auk þess sem þau eru glöð og kærleiksrík. Þau voru öll nokkuð vannærð þegar þau komu í hús og við nutum þess að hreinlega sjá þau bæta á sig. Kery var með þaninn kvið þegar þau komu og mér datt í hug að hann væri með orma en eftir 3 daga af góðum og hollum mat var hann kominn með mjúkan og eðlilegan maga.

Þegar við sóttum þau var nokkuð liðið á kvöld og myrkur úti. Börnin höfðu aldrei á ævi sinni séð aðra eins dýrð og húsið sem við búum í hvað þá umhverfið. Þar sem þau búa vaða menn drulluna og sorpið safnast fyrir í gangveginum hvarvetna og hávaðinn sem fylgir þeim gríðarlega mannfjölda sem skipar hvern ferkílómeter er verulegur. Hér er allt gróðri klætt og fuglasöngur helsta truflunin ef frá eru talin bænaköllin frá moskunni hér handan við vegginn.

Kery var þess fullviss að hann væri kominn til Íslands og enginn fékk af sér að fá hann ofan af því.

En það var ekki framtíðarlausn að búa hjá okkur og því fengum við Georg sem er alveg hreint yndislegur maður, starfsmaður ABC til aðstoðar við að leggja á ráðin um framtíðina. Paul ólst upp í nágrenni Kisumu og taldi helst til hagsbóta að flytja „heim“ með börnin. Þau myndu ná að mynda tengsl við föðurfólkið sitt og eiga þannig einhvern að ef hans nyti ekki lengur við. Við vorum reiðubúin til að leggja honum til fé þannig að þetta mætti verða, með því að borga fyrir þau farið svo og að kosta innbúið til Kisumu en þegar til átti að taka reyndist ómögulegt að fá flutning fyrir það í þessari óöld sem hér ríkir. Við hvöttum Paul því til að selja það sem hann gæti komið í verð en gefa restina og í stað þess að kosta flutning á búslóðinni gæfum við honum peninga til að kaupa sér nýtt þegar hann væri kominn á leiðarenda. Börnin skyldu fara í heimavistarskóla þar sem þau gætu hittst yfir daginn en hann reyna að afla tekna og búa þeim heimili þar sem þau gætu notið samvista í skólafríum. Við myndum kosta menntun þeirra beggja svo lengi sem þeirrar aðstoðar væri þörf.

Ég get ekki lýst þeirri gleði og því þakklæti sem streymdi frá honum og hefur okkur verið fulllaunað.

Melody var strax mjög ánægð við tilhugsunina um að flytja en það gekk aðeins verr að sannfæra litla Kery. Hér á "Íslandi" vildi hann vera og fara aldrei aftur til Kenya. Jakob og Melody sameinuðust um að fullvissa hann um að Kisumu væri annað land og þar væri ekki ósvipað og á Íslandi og að hann myndi koma í heimsókn til Íslands þegar skólaönninni lýkur í apríl.

Það var erfið stund hér við morgunverðarborðið daginn sem þau fóru þegar Kery litli brast í grát og að lokum sátum við öll í tárum. Í bílnum sátum við Raggi afturí með börnin í fanginu rétt eins og þau væru okkar eigin börn. Við vorum öll sammála um það og ekki síst Jakob að við söknum þeirra og það er ekki lítið eftir ekki lengri kynni.

Í dag byrjuðu þau skólagöngu sína í heimavistarskólanum Jan‘s Academy skammt fyrir utan Kisumu eftir að hafa flogið í gegnum umsóknarferlið. Við töluðum svo við þau í dag og Melody var algjörlega í skýjunum og skólinn "beautiful" eins og hún orðaði það.

Vonandi verðum við hér enn til að taka á móti þeim í apríl.

myndir af höllinni komnar innVera Rut Ragnarsdóttir

Húsið er í eigu indverskra vina okkar sem greiddu götu okkar umtalsvert þegar við komum, til að mynda með því að leggja okkur til húsnæði, bíl og bílstjóra og það án endurgjalds út október meðan við svipuðumst um eftir dvalarstað.

Við lögðu upp með óskir um húsnæði sem teldi 3 svefnherbergi og svo vildum við eindregið fá útiaðstöðu þar sem hægt væri að njóta veðurblíðunnar. Eftir að hafa fundið íbúð sem mætti þessum kröfum og leigugjaldið ekki alveg út úr korti, kom kostaboð sem ekki varð hafnað og hér erum við enn.

Hér eru 3 svefnherbergi og þessi fína útiaðstaða en húsið að vísu 560 fm :o) það verður skrítið að koma heim í "þrengslin" þegar þar að kemur.

Gulla - verandi í Afríku - bloggar

Beltha og búðin hennarVera Rut Ragnarsdóttir

Þá erum við loksins búin að læra að setja inn myndir og ég byrja á því að setja inn myndir sem tengjast Belthu – búðarkonunni okkar.

Beltha er fædd 1980. Hún giftist manni sem var yngri en hún en slíkt er ekki vel séð hér. Tengdamamman reyndist mesta fól og lagði hart að syni sínum að yfirgefa eiginkonuna þrátt fyrir að hann ætti með henni tvö börn, þau Maggie og Mwangie. Þar kom að hann lét undan þrýstingi og hóf sambúð með sér yngri konu og eftir sat Beltha með sárt ennið. Hún flytur þá heim til ömmu sinnar en foreldrar hennar voru bæði dáin og Beltha hafði alist upp hjá ömmu sinni. Gamla konan átti nóg með sig og hvatti Belthu til að flytja til Nairobi þar sem hún gæti fengið sér vinnu og þannig séð fyrir ömmu sinni.

Beltha kemur til Nairobi með börnin sín tvö og lítið annað. Hún sest upp hjá frænku sinni sem reynist heldur treg til að taka þessa litlu fjölskyldu inn á sig. Beltha fer út á veg og reynir að fá vinnu við þvotta eða annað tilfallandi en ekkert gengur. Þegar hún hefur verið þarna í 3 daga án þess að verða nokkuð ágengt og það sem verra er, frænkan hefur hvorki gefið henni né börnunum vott eða þurrt, birtist þá ekki bjargvættur í líki karlmanns. Hún flytur til hans með börnin en það eina góða sem kom út úr því sambandi var litli Felix sem er algjört augnayndi.

Lífsbaráttan er hörð og enga vinnu að fá. Hún fer í það að safna plasti og brotamálmi úr húsasorpi auk þess sem hún betlar á götunni og notar börnin til þess arna. Þar kemur að lögreglan tekur eldri börnin af henni þar sem þau eru að betla á götunni. Börnunum er komið fyrir á fósturheimili en þar er þeim nauðgað af fullorðnum karlmönnum. Þetta eru 3ja og 5 ára börn!

Beltha kemst í samband við Þórunni Helgadóttur, forstöðumann ABC hér í Kenya og Þórunn reynist henni betri en enginn. Hún tekur að sér Maggie og Mwangie en Felix verður áfram hjá mömmu sinni.Það er svo fyrir tilstuðlan Þórunnar sem við liðsinnum Belthu.

Þegar við hittum hana býr hún í bárujárnskofa þar sem hún borgar ca 500 kall í leigu á mánuði. Við byrjuðum á því að leigja fyrir hana húsnæði - ca 10 fermetra herbergi með aðgangi að sturtu og klósetti, í steyptu hús með bárujárnsþaki sem heldur vatni og vindum. Hurðin er úr málmi svo og gluggahlerinn og rimlar fyrir glugganum. Þetta er því afskaplega gott hús á Soweto mælikvarðann en það er heitið á hverfinu/slumminu sem hún býr í. Leigan reyndist vera ikr 2000 á mánuði. Staðsetningin er við aðalgötuna sem er ekki annað en moldarstígur íbúarnir, menn jafnt sem málleysingar ganga eftir auk þess sem hægt er að ferðas þarna í bíl ef farið er varlega.

Leigusalinn sá sér leik á borði þegar við “hvítingjarnir” birtumst og gerði kröfu til þess að hún keypti “innréttingarnar” sem voru fyrir framan dyrnar fyrir þúsund kall. Innréttingarnar eru borð sem slegið hefur verið upp úr afgangstimbri en í stað þess að láta leigusalann fjarlægja þetta og verða sér út um nýtt gátum við samið um kaupverðið og það lækkað í kr. 600. Afhverju er ég að skýra sérstaklega frá þessu? Jú afþví að þetta er dæmigert fyrir afstöðu manna hér. Ef einhver hvítur birtist virðast allir halda að hér séu auðkýfingar á ferð og full ástæða til að nýta sér það. Ég ætla ekki að segja ykkur hvað þetta getur verið þreytandi.

Jæja til að gera langa sögu stutta þá var búðin opnuð 1.nóvember og söluvaran ýmis matvara ásamt parafínolíu sem er notuð bæði við eldamennsku svo og sem ljósgjafi. Verslunin var úti, fyrir framan herbergið en það bæði kallaði á það að einhverjir tóku vöru ófrjálsri hendi auk þess sem rykið settist yfir allt. Beltha vildi láta smíða fyrir sig hillur og við samþykktum að leggja henni til fé en þegar til átti að koma fékk hún tilbúnar hillur fyrir 4000 kall og þar með var búðin komin inn.

Ég veit varla hvort við eða hún erum stolltari af búðinni. Þetta er myndar verslun þar sem höndlað er með kornvöru, egg, mjólk, sælgæti, hreinlætisvörur og sitt hvað fleira. Það er kannski ekki mikill lager til staðar en þetta potast og Beltha hefur í sig og á sem var jú markmiðið.

Gulla - verandi í Afríku - bloggar

Flóttamenn í TanzaniuVera Rut Ragnarsdóttir

Það blæs ekki byrlega í Kenya þessa dagana. Fyrir okkur hefur þetta verið mjög sérkennileg lífsreynsla. Við erum búsett í Runda, einu betri úthverfa Nairobi og hér er í raun ekkert sem gefur til kynna að þjóðin sé á barmi örvæntingar. Það er ekki fyrr en við förum út úr hverfinu sem við verðum þess áskynja að eitthvað hefur breyttst. Matatu bílarnir sem eru aðal samgöngutækin í borginni og jafnvel í landinu sjást varla og fáir eru á ferli. Verslanir eru lokaðar og veitingastaðir sömuleiðis.

Daginn fyrir kostningarnar brunaði ég í búðina en kom að lokuðum dyrum þrátt fyrir þetta væri innan auglýsts verslunartíma. Ástæðan? Jú, kostningar á morgun og starfsfólkið þarf að komast á kjörstað í tæka tíð. Nú, nú, svo kom kjördagurinn og þá var lokað, enda fólk að kjósa. Þann 28. desember var allt með kyrrum kjörum en þann 29. fóru að berast fréttir af niðurstöðum sem voru á skjön við útgönguspár og fyrstu talningar.

Þar með var tónninn gefinn og þegar Kibaki sór embættiseiðinn í miklum flýti hófst atburðarrás sem heimsbyggðin er fullmeðvituð um.

Það er hreint ótrúlegt að svona hlutir geti átt sér stað. Í fjölda kjördæma voru kostningarnar „núllaðar“ vegna þess að brögð voru í tafli; kostningarþátttaka um og yfir 100%, kjörkössunum hafði verið stolið eða formaður kjörstjórnar jafnvel horfið af staðnum án þess að talningu væri lokið. Er nema von að fólk sé vonsvikið.

Og hverjir eru það svo sem verða fyrir barðinu á mótmælunum, jú þeir sem eiga lítið eða ekkert fyrir. Fólk er svangt, býr við ömurlegar aðstæður, atvinnulaust og rýflega 20% þjóðarinnar eyðnismitaður svo ekki sé talað um aðra sjúkdóma sem þjaka fólk.

Í valdatíð Kibaki hefur árangur náðst á mörgum sviðum en ekki hefur tekist að kveða niður spillingu sem reyndar litar stjórnarfarið í Afríku gjörvallri. Ættbálkaböndin eru sterk og skipta þjóðinni í 42 þjóðarbrot. Kibiaki er Kikuyu en sá ættbálkur er sá fjölmennasti hér. Er það almennt viðhorf manna að Kikuyu fólk hafi notið góðs af þessum tengslum við forsetann umfram aðra Kenya búa. Þetta er eitt að því sem Raila hefur höfðað til og fólk hungrar í breytingar.

Kibaki er að sönnu ábyrgur fyrir atburðum síðustu daga en Raila verður ekki hvítþveginn. Með því að boða ítrekað til mótmælafunda í Nairobi hefur hann óbeint hvatt til ofbeldis. Raila er „forseti fólksins“ en í hita leiksins er fólkinu fórnað á altari stjórnmálanna.

Það er ljóst að maðkur er í mysunni. Hugsanlega hefði athygli alþjóðasamfélagsins ekki verið náð nema fyrir þá ofbeldishrinu sem hefur gengið yfir landið. En nú er mál að linni. Milljónum hefur verið varið í uppbyggingu ferðamannaiðnaðar í Kenya. Atburðir síðustu daga hafa gríðarlega áhrif og ekki bara í Kenya, aðrar Afríkuþjóðir eru farnar að svíða. Bensínskortur er farinn að gera vart við síg í Úganda, Rúanda og Búrundi þar eð Mombasa höfn er lömuð og hefur verið síðustu 6 daga.

Fyrir okkur er það nánast stofufangelsi að vera heima í Runda.
Við ákváðum því að fara til Tanzaníu og gefa okkur 10-14 daga þar í sól og sumarhita. Hitastigið hér nær 37° yfir miðbik dagsins þannig að Ragga þykir jafnvel nóg um.

Erum hér á glæsihóteli, White Sands Hotel á ströndinni rétt norðan við Dar Es Salaam. Aðstaðan öll er frábær og maturinn fyrsta flokks en það er sitt hvað sem hægt er að kenna Tanzaniu mönnum um þjónustu. Meira um það síðar.

Gulla - verandi í Afríku - bloggar

Jólahaldinu að mestu lokið og kjördagur að renna uppVera Rut Ragnarsdóttir

Aðfangadagur var nokkuð hefðbundinn, börnin stór og smá biðu eftir jólunum sem héldu innreið sína kl. 18 að íslenskum sið. Borðuðum hunangsgljáða skinku með öllu tilheyrandi sem húsfaðirinn matbjó af list. Eftirrétturinn var ekki af verri sortinni. Vera Rut útbjó hvíta "súkkulaðimús" a la Humarhúsið sem bráðnaði á tungunni. Stelpan er fínn kokkur!

Pakkarnir voru ótrúlega margir og innihaldið gladdi þiggjendur sem gladdi ekki síður gefendur. Fengum pakka að heiman fyrir tilstilli Bjargar Davíðsdóttur og Halldórs Pálssonar sem komu hingað þann 18. desember. Ekki amalegt að fá nýja diskinn hennar Helgu Möller til að auka á jólastemninguna.

Á jóladag fengum við góða gesti. Dagmar Agnarsdóttir og Ómar Valdimarsson sem hafa verið búsett hér í tæp tvö ár þáðu heimboð ásamt 3 fullorðnum börnum sínum – Ómari R., Ella og Agnesi svo og Alex unnusta Agnesar. Hér í fámenninu getur maður leift sér að bjóða heim á jólunum, fólki sem maður þekkir eingöngu af afspurn. Fagna áræðinu enda áttum við mjög skemmtilega stund með þeim.

Á morgun ganga Kenyamenn til forsetakostninga, auk þess sem kosið verður um þingmenn og umdæmisfulltrúa.

Þetta er að vonum heilmikil framkvæmd enda telur þjóðin öll rúmlega 34 milljónir. Kjörstaðir munu opna klukkan 6 í fyrramálið og hægt verður að kjósa allt fram til klukkan 6 að kvöldi. Niðurstöður talninga munu kunngerðar frá hverjum kjörstað fyrir sig þegar talningu verður lokið.

Þrír frambjóðendur kljást um forsetaembættið. Kibaki sem hefur setið að völdum síðast liðin 5 ár, Raila Odinga sem var hluti af stjórn Kibaki fyrstu 2 árin sem Kibaki var við völd en var þá settur út af sakramentinu, auk Kalonzo sem á tæpast möguleika á að ná kjöri. Hann er hins vegar af Kikuyu ættflokknum rétt eins og Kibaki en málefnalega er hann á sömu línu og Raila. Hér eru ættflokkar það sem greinir menn að frekar en málefni. Kikuyu er stærsti ættflokkurinn og mætti því ætla að Kibaki ætti sigurinn vísann en svo er ekki þar eð einhverjir Kikuyuar munu kjósa Kalonzo.

Kibaki ku hafa breytt landslaginu hér all verulega en almannarómur segir hann í einhverjum tilvikum hafa ruglast á eigin vasa og þeim opinbera líkt eins og forveri hans Moi, gerði á 24 ára valdatíma sínum.

Samkvæmt skýrslu sem unnin var um meinta spillingu á valdatíma Moi virðist sem ekki færri en þremur milljörðum milljarðar Bandaríkjadala af alþjóðlegum styrkjum hafi verið ráðstafað í þágu forsetans. http://wikileaks.org/wiki/The_looting_of_Kenya_under_President_Moi Skýrslu þessari hefur hins vegar verið stungið undir stól og allir málsaðilar sýknaðir enda var Kibaki aðstoðarforseti Moi lengi vel og þeim er vel til vina, jafnvel svo að Moi er yfirlýstur stuðningsmaður Kibaki í yfirstandandi kostningabaráttu.

Raila nýtur mikillar hylli og skoðanakannanir spá honum sigri. Hann lofar meðal annars ókeypis menntun fyrir nemendur í Secondary School svo og ókeypis heilbrigðisþjónustu líkt og Kibaki en þó án þess að komi til skatthækkana enda muni nógir peningar verða til þegar Kibaki og gæðingum hans hefur verið vísað frá kjötkötlunum, segir Raila.

Nokkurs ótta gætir um að úrslitunum verði hagrætt og hætt við að minnsti grunur um slíkt valdi óeirðum. Á hinn bóginn má vænta hömlulausra fagnaðarláta sem hæglega geta breyttst í andhverfu sína þegar niðurstöðurnar verða kunngjörðar.

Trúlega fer best á því að við dveljum heima við fram yfir helgi.
Gulla - verandi í Afríku - bloggar

Jólin koma líka í KenyaVera Rut Ragnarsdóttir

Rauð jól hafa aldrei verið efst á vinsældarlistanum hjá mér. Stemningin að vaka frameftir á Þorláksmessu og sjá hvernig nýfallin mjöllin færir trén í jólabúning er engu lík. Hér snjóaði ekki aðfararnótt aðfangadags né lét dagrenningin á sér standa um 6 leitið. Aðfangadagur var þó hefðbundinn að því leitinu til að við hjónin nýttum morguninn til síðbúinna jólagjafakaupa samhliða því kaupa sitt hvað matarkyns svo jólahaldið mætti vera fullkomnað.

Við fjölskyldan höfðum reyndar velt því nokkuð fyrir okkur að leggjast í ferðalög yfir hátíðarnar og létum okkur dreyma um að skoða eitt af heimsundrunum 7 í Egyptalandi.
Jólin myndu hvort eð er fara forgörðum þetta árið, enginn snjór, ekkert skammdegi og áreitið af markaðsmaskínunni í algjöru lágmarki. Við áttuðum okkur þó fljótlega á því að hér eru það aðilar í ferðaiðnaðinum sem gera sér mat úr jólunum. Verð á gistingu og flugi hækkar all verulega á þessum árstíma. Vikuferð til Egyptalands leggst á góða 6.000 dollara fyrir okkur fjögur og var því snarlega hætt við öll slík áform. Þess í stað skelltum við okkur til Mombasa og dvöldum þar vikuna fyrir jól.

Það eru 520 km frá Nairobi til Mombasa en vegurinn bara nokkuð góður. Það tók okkur því ekki nema 7 klukku-stundir að keyra þetta.Vera Rut fór til móts við félaga sína úr kirkunni okkar - Nairobi Pentecostal Church Parklands - sem voru á unglingamóti á hóteli á Bamburi ströndinni sem tilheyrir norðurströnd Mombasa. Hótelið var nú kannski ekki nema 2ja stjörnu en ég er minnug þess að maður gerði sig nú bara glaðann með Saltvík hérna um árið.

Við Raggi og Jakob Vífill vorum hins vegar í vellystingum á Shé Shé sem staðsett er á suðurströndinni nánar tiltekið á Tiwi ströndinni. Þetta er staður sem við getum hæglega mælt með og ekki úr vegi að við gistum þarna einhvern tíma aftur. Þetta er tiltölulega lítil eining sem rúmar um 70 gesti og þjónustan mjög persónuleg og notaleg. Það vakti fljótt athylgi okkar að allir aðrir gestir reyndust ítalskir. Eigendurnir hafa gert samning við ítalska ferðaskrifstofu sem kaupir upp alla gistingu þarna yfir háannatímann og þjónusta sniðin að ítölum. Mátti vart á milli sjá hvort við værum í Kenya eða á Ítalíu.

Ferðin til Mombasa var í og með til að kanna hvort við gætum hugsað okkur að deyja þar, eins og Jahangir vinur okkar orðar það svo skemmtilega. Reyndar kom á daginn að fyrir honum jafngildir það 4-5 ára skuldbindingu.

Mombasa er önnur stærsta borg Kenýa og gegnir gríðar mikilvægu hlutverki sem eina hafnarborgin. Borgin sjálf er á eyju og byggingarland því takmarkað en byggðin teygir sig með ströndinni hvort heldur til norðurs eða suðurs. Þarna við ströndina gætir mjög arabískra áhrifa og má nefna að um tíma var Mombasa stjórnað af Soldáninum af Oman. Við ströndina er Islam ríkjandi og má finna ríflega 50 moskur í Mombasa einni meðan meiri hluti þjóðarinnar er kristinnar trúar. Annað sem auðkennir mannlífið við ströndina er að hér hafa menn varðveitt tunguna og tala hreint Swahili eða Kiswahili eins og tungumálið nefnist. Í Nairobi er málið orðið mjög mengað af ensku auk þess sem alls kyns slangur og styttingar viðgangast.

Við skoðuðum nokkur hótel og veitingastaði þarna og erum að bræða með okkur framhaldið. Ég er nú kannski ekki sannfærð um að þarna vilji ég bera beinin en ég gæti alveg hugsað með að verja einhverjum tíma þarna.

Möguleikarnir í ferðamannaiðnaðinum er nánast ótakmarkaðir.

Við eyddum síðustu tveimur dögunum á hóteli á Bamburi ströndinni. Þar eru ferðamenn frá Evru-landi svo Bretlandi í miklum meirihluta. Hér í Nairobi sjáum við gjarnan eldri karla, hvíta á hörund, í fylgd þeldökkra yngismeyja. Við ströndina sáum við hins vegar fjölmörg pör þar sem daman virtist vera nokkuð við aldur en karlinn vart af barnsaldri auk þess sem hörundslitur hans var áberandi dekkri en dömunnar.

Má vera að þarna fari Evrópskar konur sem hafi lengi haft í hyggju að ættleiða drengi frá Kenya en þar eð dráttur hafi orðið á, hafa bæði elst nokkuð. Annað sem kemur til er að enn sannist að Morgunblaðið lýgur ekki og að þarna fari eldri hvítar konur sem hafi keypt sér fylgdarþjónustu yngri manna.

Möguleikarnir í ferðamannaiðnaðinum eru nánast ótakmarkaðir. Var ég kannski búin að segja það?

Gulla - verandi í Afríku

2 mánuðir komnir !Vera Rut Ragnarsdóttir

hæhæ...

vá, við erum búin að vera hérna í 2 mánðui :O... en hvað tíminn er fljótur að líða..
þetta er allveg hreint búið að vera æðislegt enn sem komið er og við vitum það nú öll að þannig á það eftir að halda áfram.
Þetta er allt búið að vera allveg æðisleg lífsreynsla og svona tækifæri bjóðastnú bara einu sinni á ævinni !
og mikið er ég nú fegin fyrir að hafa fengið það og komið með :)

eins og mamma skrifaði í síðasta bloggi erum við nú komin frá mt.kenya og það var allveg rosa gaman hjá okkur þar :)...

og svo um helgina erum við að fara til mombasa, mamma, pabbi og jakob til að fara í sólbað og skoða borgina og svo er ég að fara hitta krakkana úr kirkjunni þar og ætla að eiða þarna 2 dögum með þeim :)
verður örugglega allveg svaka stuð þar :D

ennþá alltaf í þessu veseni með myndirnar !... bara mér er ekki ætlað að koma þeim á netið :S
en ætla að láta þetta heita gott ! :)...

-VeraRut! ;*

Gengið um hlið HeljarVera Rut Ragnarsdóttir

Komum heim í gærkvöldi úr þessu fína ferðalagi.

Ferðalangarnir vorum við 4 + bílstjórinn auk Önnu Margrétar og Sigurrósar sem báðar eru hér í sjálfboðastarfi hjá ABC. Ferðaáætlunin gerði ráð fyrir að við yrðum hjá þeim í Don Holm um kl. 7:30. Þegar við vorum ferðbúin rétt um 7-leitið kom í ljós að næturvörðurinn hafði yfirgefið vaktina án þess að dagmaðurinn væri kominn. Við vorum því læst inni........

Hér eru þeir sem eiga eitthvað meira en fötin sem hylja kroppinn eru flestir hverjir með rammgirt í kringum heimili sitt. Þeir efnameiri koma sér gjarnan upp rafmagnsgirðingu eða reisa himinháa veggi með gaddavír eða glerbrotum ofan á, nema hvort tveggja sé. Við þetta bætist svo sólarhringsvakt og toppurinn að vera með varðhunda að auki til að tryggja öryggið enn frekar. Fyrir okkur íslendinga sem til skamms tíma sváfum nánast fyrir óluktum dyrum þá er munurinn á því að verja sig fyrir utanaðkomandi hættu eða að vera hreinlega læstur inni meira í ætt við stigsmun en eðlismun. Allt venst þetta þó en við höfum látið staðar numið við varðmanninn og eigum hundana til góða.

..... Það var ekki annað að gera en að slökkva á rafmagnsgirðingunni, klifra fyrir hliðið og leita uppi Maasai mennina sem eiga að gæta öryggis okkar og fá þá til að hleypa okkur út.

Ég verð nú aðeins að staldra við þetta með Maasai mennina. Morgunblaðið sem aldrei lýgur greindi frá hvítum konum nokkuð við aldur sem ku þyrpast til Kenía á vit ungra hávaxinna Maasai manna til að svala sínum leyndustu draumum. Okkar Maasai menn eru allir frekar lávaxnir og lítið fyrir augað og því ekki ástæða fyrir íslenskar maddömur að heimsækja okkur sérstaklega með þá í huga.   En aftur að ferðalaginu.

Við fórum að Mt. Kenya sem er annað hæsta fjall í Afríku. Fjallið stendur nánast á miðbaug en skartar engu að síður hvítum kollum sem við greindum ekki nema í örskammastund við sólarupprás á degi 2. Það tekur meðal jóninn eina 5 daga að klífa fjallið. Við létum hins vegar duga að keyra upp að hliði þjóðgarðsins og mynda okkur þar en gengum síðan niður á þjóðveginn aftur eina fjóra og hálfan kílómetra. Hér hreyfir maður sig ekki mikið alla jafna - hvítt fólk á gangi er nánast jafnsjaldséð og fílar í miðborginni – gangan var öll niðrí mót og mátti vel greina ummerki hennar á göngulagi okkar daginn eftir.

Við heimsóttum Sweetwaters Sanctuary sem er þjóðgarður í einkaeigu sem reyndist einir 364 ferkílómetrar – þar sem simpönsum hefur verið komið fyrir á afmörkuðum reit. Simpansar eru jú í útrýmingarhættu. Áður fyrr lifðu simpansar villtir nánast um allt miðbik álfunnar en veiðiþjófar og ekki síst stríðsástandið í DR Kongó, Rúanda og Búrúndí sem hafa verið helstu heimkynni simpansa hefur valdið því að apagreyin hafa orðið hluti af takmörkuðu fæðuvali þessara þjóða. Auk þess hafa menn tekið unga sem gæludýr en strax á þriðja til fjórða aldursári verða aparnir lítt fýsileg gæludýr enda fjórfalt sterkari en maður á sama aldri. Eigendurnir bregðast þá við með því að læsa dýrin inni í búri ellegar hlekkja þau niður á einhvern hátt til að gæludýrið verði þeim ekki að fjörtjóni.

Flestir simpansanna sem eru í Sweetwater hafa verið leystir úr haldi eigenda sinna og færðir á verndarsvæðið þar sem þeir hafa náð að aðlagast frelsinu og samneyti við sína líka. Þetta er þarft starf en engu miður að grípa þurfi til slíkra aðgerða til að tegundinni verði ekki útrýmt.

Á lokadegi ferðarinnar heimsóttum við hlið Heljar sem ku vera við Lake Naivashia. Vatnið sjálft er stórt og gaman að sigla út á það og kanna flóðhestana sem mara þar í hálfu kafi yfir daginn. Skammt frá vatninu er þjóðgarðurinn “Hell’s Gate” þar sem sett hefur verið upp eina jarðvarma virkjunin í Afríku. Þetta er gríðar stórt virkjunarsvæði sem ætlað er að mæta helmingi af orkuþörf Kenía þegar fram líða stundir.

Virkjunin og þjóðgarðurinn eru þarna í nokkurri sátt og innan um lagnirnar eru gíraffar, sebrahestar, antilópur, villisvín og bavíanar svo eitthvað sé nefnt. Svæðið er feikna merkilegt jarðfræðilega enda mitt í Rift Valley sem teygir sig langs í gegnum Afríku. Fyrir leikmanninn er þetta stórbrotin náttúra þar sem tveir feiknastórir gostappar eru trúlega mesta undrið auk þess sem heitir lækir streyma á stöku stað út úr bergveggnum.

Þarna hittum við fyrir frábæran leiðsögumann sem fór með okkur um gilið sem þjóðgarðurinn dregur nafn sitt af. Ritningin boðar að brautin til Heljar sé bein og greið og hvetur okkur til að feta hinn mjóa veg. Gilið reyndist hins vegar nokkur glíma á köflum og máttu sumir hafa sig alla við að ná á leiðarenda.

Amen á eftir efninu.
Gulla - verandi í Afríku

Síða 1 af 2