Gengið um hlið HeljarVera Rut Ragnarsdóttir

Komum heim í gærkvöldi úr þessu fína ferðalagi. 

Ferðalangarnir vorum við 4 + bílstjórinn auk Önnu Margrétar og Sigurrósar sem báðar eru hér í sjálfboðastarfi hjá ABC.  Ferðaáætlunin gerði ráð fyrir að við yrðum hjá þeim í Don Holm um kl. 7:30.  Þegar við vorum ferðbúin rétt um 7-leitið kom í ljós að næturvörðurinn hafði yfirgefið vaktina án þess að dagmaðurinn væri kominn. Við vorum því læst inni........ 

Hér eru þeir sem eiga eitthvað meira en fötin sem hylja kroppinn eru flestir hverjir með rammgirt í kringum heimili sitt.  Þeir efnameiri koma sér gjarnan upp rafmagnsgirðingu eða reisa himinháa veggi með gaddavír eða glerbrotum ofan á, nema hvort tveggja sé.  Við þetta bætist svo sólarhringsvakt og toppurinn að vera með varðhunda að auki til að tryggja öryggið enn frekar. Fyrir okkur íslendinga sem til skamms tíma sváfum nánast fyrir óluktum dyrum þá er munurinn á því að verja sig fyrir utanaðkomandi hættu eða að vera hreinlega læstur inni meira í ætt við stigsmun en eðlismun.  Allt venst þetta þó en við höfum látið staðar numið við varðmanninn og eigum hundana til góða.   

..... Það var ekki annað að gera en að slökkva á rafmagnsgirðingunni, klifra fyrir hliðið og leita uppi Maasai mennina sem eiga að gæta öryggis okkar og fá þá til að hleypa okkur út. 

Ég verð nú aðeins að staldra við þetta með Maasai mennina.  Morgunblaðið sem aldrei lýgur greindi frá hvítum konum nokkuð við aldur sem ku þyrpast til Kenía á vit ungra hávaxinna Maasai manna til að svala sínum leyndustu draumum.  Okkar Maasai menn eru allir frekar lávaxnir og lítið fyrir augað og því ekki ástæða fyrir íslenskar maddömur að heimsækja okkur sérstaklega með þá í huga.   En aftur að ferðalaginu. 

Við fórum að Mt. Kenya sem er annað hæsta fjall í Afríku.  Fjallið stendur nánast á miðbaug en skartar engu að síður hvítum kollum sem við greindum ekki nema í örskammastund við sólarupprás á degi 2.  Það tekur meðal jóninn eina 5 daga að klífa fjallið.  Við létum hins vegar duga að keyra upp að hliði þjóðgarðsins og mynda okkur þar en gengum síðan niður á þjóðveginn aftur eina fjóra og hálfan kílómetra.  Hér hreyfir maður sig ekki mikið alla jafna - hvítt fólk á gangi er nánast jafnsjaldséð og fílar í miðborginni – gangan var öll niðrí mót og mátti vel greina ummerki hennar á göngulagi okkar daginn eftir.     

Við heimsóttum Sweetwaters Sanctuary sem er  þjóðgarður í einkaeigu sem reyndist einir 364 ferkílómetrar – þar sem simpönsum hefur verið komið fyrir á afmörkuðum reit.  Simpansar eru jú í útrýmingarhættu.  Áður fyrr lifðu simpansar villtir nánast um allt miðbik álfunnar en veiðiþjófar og ekki síst stríðsástandið í DR Kongó, Rúanda og Búrúndí sem hafa verið helstu heimkynni simpansa hefur valdið því að apagreyin hafa orðið hluti af takmörkuðu fæðuvali þessara þjóða.  Auk þess hafa menn tekið unga sem gæludýr en strax á þriðja til fjórða aldursári verða aparnir lítt fýsileg gæludýr enda fjórfalt sterkari en maður á sama aldri.  Eigendurnir bregðast þá við með því að læsa dýrin inni í búri ellegar hlekkja þau niður á einhvern hátt til að gæludýrið verði þeim ekki að fjörtjóni. 

Flestir simpansanna sem eru í Sweetwater hafa verið leystir úr haldi eigenda sinna og færðir á verndarsvæðið þar sem þeir hafa náð að aðlagast frelsinu og samneyti við sína líka.  Þetta er þarft starf en engu miður að grípa þurfi til slíkra aðgerða til að tegundinni verði ekki  útrýmt. 

Á lokadegi ferðarinnar heimsóttum við hlið Heljar sem ku vera við Lake Naivashia.  Vatnið sjálft er stórt og gaman að sigla út á það og kanna flóðhestana sem mara þar í hálfu kafi yfir daginn.  Skammt frá vatninu er þjóðgarðurinn “Hell’s Gate” þar sem sett hefur verið upp eina jarðvarma virkjunin í Afríku.  Þetta er gríðar stórt virkjunarsvæði sem ætlað er að mæta helmingi af orkuþörf Kenía þegar fram líða stundir. 

Virkjunin og þjóðgarðurinn eru þarna í nokkurri sátt og innan um lagnirnar eru gíraffar, sebrahestar, antilópur, villisvín og bavíanar svo eitthvað sé nefnt.  Svæðið er feikna merkilegt jarðfræðilega enda mitt í Rift Valley sem teygir sig langs í gegnum Afríku. Fyrir leikmanninn er þetta stórbrotin náttúra þar sem tveir feiknastórir gostappar eru trúlega mesta undrið auk þess sem heitir lækir streyma á stöku stað út úr bergveggnum. 

Þarna hittum við fyrir frábæran leiðsögumann sem fór með okkur um gilið sem þjóðgarðurinn dregur nafn sitt af.  Ritningin boðar að brautin til Heljar sé bein og greið og hvetur okkur til að feta hinn mjóa veg. Gilið reyndist hins vegar nokkur glíma á köflum og máttu sumir hafa sig alla við að ná á leiðarenda.  

Amen á eftir efninu.
Gulla - verandi í Afríku