Fósturfjölskyldan okkarVera Rut Ragnarsdóttir
Í fyrra sumar þegar það lá ljóst fyrir að við værum á leið til Kenya hafði Raggi samband við skrifstofu ABC með það í huga að við tækjum að okkur styrktarbarn í Nairobi. Honum var úthlutuð 11 ára gömul stúlka, Beline Melody sem stundaði nám í dagskóla Bishop Kitonga.Þegar við komum loks til Nairobi hafði Þórunnar Helgadóttir ABC forstöðumaður milligöngu um að við hittum stúlkuna svo og fjölskyldu hennar. Við byrjuðum heimsóknina á því að koma inn í bekkjardeildina hennar í Bishop Kitonga. Þetta er myndarskóli sem var að miklu leiti byggður fyrir Hollenskt söfnunarfé. Fjöldi barna í hverjum bekk er ekki umfram 40 en það vakti óneitanlega athygli okkar á hversu breiðu aldursbili nemarnir voru. Helgaðist það af því að það var ekki fyrr en í valdatíð Kibaki sem menntun í primary school var gefin gjaldfrjáls og fóru þá mörg börn í skóla sem ekki höfðu átt þess kost áður.
Eftir að hafa ávarpað bekkjardeildina fórum við heim til hennar þar sem hún býr með föður sínum, Paul f. 19.01.1973 og litla bróður sínum Kery f. 24.01.2001 en sjálf er hún fædd 25.02.1996 eða 7 dögum á undan Jakobi okkar. Fjölskyldan var búsett í Huruma sem er þéttbýlt blokkahverfi þar sem alþýðan býr gjarnan í einu herbergi með aðgang að baði og wc. Þau voru hins vegar í 1 herbergis íbúð með baðherbergi og eldhúsi.
Herberginu var skipt upp með tjaldi þannig að öll fjölskyldan svaf saman í rúmi fyrir innan tjaldið en fyrir framan var„sófasett“, skápur og hillur auk ísskáps sem var löngu hættur að virka. Pabbinn var áberandi horaður og reyndist hafa verið veikur um lengri tíma og ekki getað stundað neina vinnu. Melody annaðist því þvotta og eldamennsku á heimilinu með aðstoð frænku sinnar. Mamma barnanna hafði verið hjúkrunarkona en hún varð fyrir slysi 2002 og dó skömmu seinna. Hér er ekki óalgengt að karlar varpi frá sér ábyrgð á börnunum en Paul var mikið í mun að sýna hið gagnstæða og var auðséð að þarna var kærleiksrík og samheldin fjölskylda.
Paul er menntaður bókari en hafði misst vinnuna 2001, skömmu eftir að Kery fæddist og tekið þá til við að selja grænmeti og ávexti úti á götu eins og svo margir aðrir. Honum höfðu hlotnast bókaraverkefni stöku sinnum og hafði þá nýtt launin til að borga húsaleiga fram í tímann og tryggja fjölskyldunni þannig samastað. Þegar við komum til þeirra var hann kominn í skuld með leiguna fyrir júlímánuð en mánuðurinn var ekki liðinn. Við lögðum honum til 3ja mánaða leigu og gáfum honum svo 4000 kall aukalega fyrir mat. Aðspurður sagðist hann eiga mat en þegar betur var að gáð reyndist það vera grautarklessa neðan í fötu og einn Mango ávöxtur. Raggi fór við mann og annan og keypti inn til heimilisins mat og annað smálegt fyrir 3000 kall en þetta átti að duga þeim á 4ðu viku. Það var því nokkuð sæl fjölskylda sem við kvöddum.
Þegar við komum hingað aftur í haust fórum við fljótlega að heimsækja þau. Paul hafði bætt á sig 20 kílóum og kom á daginn að hann hefði greinst með AIDS en var nú kominn á lyf. Það er hreint ótrúlegt hvað þessi lyf gera fyrir fólk. Börnin litu líka vel út og okkur var mjög vel tekið.
Þegar eftirmálar forsetakosninganna bærðu á sér var þessi litla fjölskylda skyndilega í lífshættu þar eð þau eru af sama ættbálki og Raila aðalmótframbjóðandinn. Þau urðu því húsflótta og settust upp hjá vinafólki sem bjuggu í öðrum borgarhluta. Þetta var 7 manna fjölskylda sem bjó í einu herbergi og þegar Paul var kominn með börnin voru þau orðin 10 í einu herbergi. Til að gæta öryggis voru börnin látin hafast við innanhúss liðlangan daginn en á nóttunni stóð fullorðna fólkið vakt ef til árásar kæmi.
Svona var staðan hjá þeim þegar við komum heim frá Tanzaníu.
Við brugðum á það ráð að bjóða þeim hingað til okkar sem var þegið með miklum þökkum. Meðan á dvöl þeirra hjá okkur stóð kynntumst við þeim og það verður að segjast að þau eru okkur afskaplega kær. Börnin eru kurteis og vel upp alin auk þess sem þau eru glöð og kærleiksrík. Þau voru öll nokkuð vannærð þegar þau komu í hús og við nutum þess að hreinlega sjá þau bæta á sig. Kery var með þaninn kvið þegar þau komu og mér datt í hug að hann væri með orma en eftir 3 daga af góðum og hollum mat var hann kominn með mjúkan og eðlilegan maga.
Þegar við sóttum þau var nokkuð liðið á kvöld og myrkur úti. Börnin höfðu aldrei á ævi sinni séð aðra eins dýrð og húsið sem við búum í hvað þá umhverfið. Þar sem þau búa vaða menn drulluna og sorpið safnast fyrir í gangveginum hvarvetna og hávaðinn sem fylgir þeim gríðarlega mannfjölda sem skipar hvern ferkílómeter er verulegur. Hér er allt gróðri klætt og fuglasöngur helsta truflunin ef frá eru talin bænaköllin frá moskunni hér handan við vegginn.
Kery var þess fullviss að hann væri kominn til Íslands og enginn fékk af sér að fá hann ofan af því.
En það var ekki framtíðarlausn að búa hjá okkur og því fengum við Georg sem er alveg hreint yndislegur maður, starfsmaður ABC til aðstoðar við að leggja á ráðin um framtíðina. Paul ólst upp í nágrenni Kisumu og taldi helst til hagsbóta að flytja „heim“ með börnin. Þau myndu ná að mynda tengsl við föðurfólkið sitt og eiga þannig einhvern að ef hans nyti ekki lengur við. Við vorum reiðubúin til að leggja honum til fé þannig að þetta mætti verða, með því að borga fyrir þau farið svo og að kosta innbúið til Kisumu en þegar til átti að taka reyndist ómögulegt að fá flutning fyrir það í þessari óöld sem hér ríkir. Við hvöttum Paul því til að selja það sem hann gæti komið í verð en gefa restina og í stað þess að kosta flutning á búslóðinni gæfum við honum peninga til að kaupa sér nýtt þegar hann væri kominn á leiðarenda. Börnin skyldu fara í heimavistarskóla þar sem þau gætu hittst yfir daginn en hann reyna að afla tekna og búa þeim heimili þar sem þau gætu notið samvista í skólafríum. Við myndum kosta menntun þeirra beggja svo lengi sem þeirrar aðstoðar væri þörf.
Ég get ekki lýst þeirri gleði og því þakklæti sem streymdi frá honum og hefur okkur verið fulllaunað.
Melody var strax mjög ánægð við tilhugsunina um að flytja en það gekk aðeins verr að sannfæra litla Kery. Hér á "Íslandi" vildi hann vera og fara aldrei aftur til Kenya. Jakob og Melody sameinuðust um að fullvissa hann um að Kisumu væri annað land og þar væri ekki ósvipað og á Íslandi og að hann myndi koma í heimsókn til Íslands þegar skólaönninni lýkur í apríl.
Það var erfið stund hér við morgunverðarborðið daginn sem þau fóru þegar Kery litli brast í grát og að lokum sátum við öll í tárum. Í bílnum sátum við Raggi afturí með börnin í fanginu rétt eins og þau væru okkar eigin börn. Við vorum öll sammála um það og ekki síst Jakob að við söknum þeirra og það er ekki lítið eftir ekki lengri kynni.
Í dag byrjuðu þau skólagöngu sína í heimavistarskólanum Jan‘s Academy skammt fyrir utan Kisumu eftir að hafa flogið í gegnum umsóknarferlið. Við töluðum svo við þau í dag og Melody var algjörlega í skýjunum og skólinn "beautiful" eins og hún orðaði það.
Vonandi verðum við hér enn til að taka á móti þeim í apríl.
Athugasemdir
1
Viktor skrifar:
ég allveg táraðist við að lesa þetta, sakna ykkar allveg hræðilega og væri sko til í að vera þarna með ykkur (þrátt fyrir allt vesenið). mig langar allveg rosalega að koma í páskafríinu =) hvað segiði um að borga 1 flugfar í viðbót ;)
29. janúar 2008 klukkan 19:10