Að vera eða ekki veraVera Rut Ragnarsdóttir

það er spurningin þessa dagana.  Ástandið hér hefur ekki verið upp á marga fiska og af fréttum að dæma virðist ástandið á landsbyggðinni fara versnandi en er að lagast hér í höfuðborginni.

Í miðvikudaginn í síðustu viku fór ég með Paul að kaupa flugfarseðla fyrir fósturfjölskylduna okkar til Kisumu.  ODM hafði boðað til fjöldmótmæla í Uhuru park miðvikudag, fimmtudag og föstudag en fréttir morgunsins sögðu að mótmælunum hefði verið aflýst.

Flugvöllurinn er hinum megin í borginni og við keyrðum í gegnum miðbæinn á leiðinni heim.  Allt var mjög rólegt og reyndar afskaplega fáir á ferð.  Við ákváðum því að skella okkur í fatakaup á blessuð börnin, Melody og Kery.  Í miðborginni er fjöldi verslana sem selja fatnað við lágu verði en viðskiptavinirnir eru flestir hverjir heimamenn.  Uppsetningin er nánast eins og bílskúrar með rennihurð og inni fyrir er fjöldi lítilla verslana.  Þegar við höfum verið þarna nokkra stund er hurðinni rennt aftur fyrst með skýringu sem var full boðleg síðan aftur þar eð farið væri að rigna.  Þetta fanst mér nú heldur einkennilegt en lét gott heita.  Þegar hurðinni var svo lokað í þriðja sinn bárust okkur upplýsingar um að nú væri þeir farnir að kasta steinum en við værum alveg örugg þarna inni.  Eftir að hafa beðið í drjúga stund ákváðum við að fara út um bakdyrnar sem liggja að stóru porti.  Undirgöng eru inn í portið og er þeim lokað með járnhliði.  Bíllinn okkar var rétt fyrir utan hliðið og ætluðum við að skjótast inn í hann en bílstjórinn sat undir stýri tilbúinn til að aka á brott.

Þar sem við erum komin út á gangstéttina og stefndum að bílnum kemur fjöldi fólks hlaupandi og var ekki annað að gera en að taka til fótanna líka ellegar vera hlaupinn niður.  Fólk ruddist ínn í verslanir til að leita skjóls og reyndum við að komast inn í eina búðina en það var skellt á nefið á okkur.  Þegar við komum aftur að hliðinu að undirgöngunum var verið að loka en við náðum að troða okkur inn.  Skothvellir heyrðust utan af götunni og svo gaus upp lyktin af táragasinu.

Það var ýmislegt sem fór í gegnum huga mér en Paul hafði séð það svartara og hló að því hvað mér var brugðið.  

Allt fór þetta þó vel og við náðum að komast í bílinn skömmu seina og tókum þátt í að mynda þétta keðju bifreiða sem snigluðust út úr miðborginni meðan fótgangendur fóru mun hraðar yfir.  Hermenn voru á hverju götuhorni og flestir í fulllum óeirða herklæðum sem minna einna helst á Turtles búninga.

Mikið var gott að koma heim og það er hægt að hlægja að þessu núna.


Daginn sem við fórum með þau út á völl áttum við svo leið út í Huruma að sækja fjölskyldu sem ætlaði að leita skjóls hjá okkur í höllinni, tímabundið.  Þar sem við keyrum Juja road sem liggur fyrir ofan Mathare dalinn, þar sem annað stærsta slummið er, sjáum við hóp fólks standa í hring umhverfis mann sem virtist hafa verið drepinn.  Þarna lá hann á götunni og blóðpollur rann frá höfði mannsins en þetta var engu að síður einkennilega friðsælt eins og hann hefði lagst til svefns með aðra höndina á maganum.  Þegar við komum svo til baka ca hálftíma seinna lá hann þarna enn en áhorfendurnir farnir rétt eins og þetta væru gamlar fréttir.

Gullar - verandi í Afríku - bloggar